zondag 4 mei 2014

Tussen bloesems en fluitenkruid...

Je stofte de bomen af, schikte witte bloemen tussen het groen
en stak de zon weer aan
er is geen plaats meer om alleen te zijn,
het is alsof je naast me
uitblinkt in zwijgen, Katleen
en ik er toch van hou
dat je danst zo,  voor mijn ogen
als alles zingt van jou.







donderdag 1 mei 2014

In zoetzuur

Ik doopte mijn pen in citroensap en schreef
" Ik hou oneindig veel van jou "
het antwoord kwam als een rol nieuw behang
die ik tevergeefs tegen de zon hield
en de stilte die me werd toegeschreven
heerste als een god die, zover ik mij herinner,
beloofde dat hij zijn volk terug naar Sion zou brengen.
Zo geloof ik ook in jou, fluisterde ik.
" We zullen zien " zei hij,
dat we elkaar ooit thuisbrengen, dacht ik.

donderdag 24 april 2014

Geen twijfel

Je woorden al dan niet in code van Armani, benemen me de adem
het is niet wat je denkt, je hoeft niet veel te zeggen,
je draagt je hart niet op je tong, het is alsof
ik van jouw scherven hou en jij, bezorgd dat ik mijn vingers snijd,
mijn handen niet vertrouwt.
Freud noemt het sublimatie,
vrijen met de kleren aan, maar nooit gewaagd en nooit spontaan
op de tafel of de vloer of in het bos of ...
en toch, ik twijfel er niet aan dat wij elkaar nog liefde kunnen leren
in het daglicht op een bed, zonder lakens, zonder kleren

dinsdag 22 april 2014

Zoals het gaat

Antwerpen, meer dan tien jaar geleden.
Ik werd wakker op de planken. Links van mij een gitaar, rechts een vriend in diepe slaap. Zijn hand tegen mijn schouder en vlakbij zijn gezicht, één been over mijn benen. Boven ons een piano en verderop, anderhalve meter lager, iemand die de zaal veegde, het geluid van klapdeuren en rollende biervaten. We hadden lang zitten praten, wellicht was ik als eerste in slaap gevallen.

Limburg, een jaar later, midden in de nacht, een muur van mist en een dodelijk ongeval vlak voor ons op de snelweg. Even op een parking bekomen van alle emotie, weer geslapen.
Een waslijst van soortgelijke scenario's speelt zich af in mijn hoofd, in ontelbare steden in verschillende landen.

We waren vermoeide mensen, zei ik gisteravond aan de telefoon, hij belde me voor de eerste keer dit jaar.  " Schrijf je nog ? ", vroeg hij. " Ja ", zei ik. " Heb je dat gedicht van in Tielt nog geschreven ? " vroeg hij, " Je weet wel, met die ober... "  We lachten en ik gaf geen antwoord. Hij weet niets van de stapels papier die vergelen in mijn kast. Hij weet niets meer over mij.
Ik vertelde hem dat alles nu anders is en dat ik 's morgens altijd glimlach voor ik mijn ogen open. We stelden nooit veel vragen, we vroegen nooit om een antwoord. Ik sprak niet over Jozef. Ik weet niet waarom alles gaat zoals het gaat.

maandag 13 januari 2014

Bloemen / Flowers

Het is niet onwaarschijnlijk
dat ik die hou van wilde tuinen,
van al wat kruid of onkruid heet,
gras ga plukken in de duinen
en denk hoe tijd door onze vingers gleed.

Wellicht ook dat ik dan gebogen
over boerenvelden loop
tussen vlas-en korenbloemen
op blauw als van je ogen hoop.

Het is wel zeker dat ik dan
in een klaverbed zal dromen
van geluk als zeldzaamheid,
schim zal zijn die tussen bomen
langzaam het moeras inglijdt.

Je krijgt het vuur uit mijn verhalen 
elke lange winternacht.
Maar ik weet niet of ik bloemen breng
waar je dierbaar wordt herdacht.

Janne

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

It is not improbable
that I who love wild gardens and everything called herb and weed
would pick some bent-grass in the dunes
and muse how time slipped from our hands

perhaps I'd walk bowed through the fields
see flax- and cornflowers bloom
and I'd look for that special blue
that sparkled in those eyes of you

I might dream in clover-beds
of happiness as the rarest thing
I'd be the shadow among the trees slowly sliding into the fen

in long and lonely winter nights you'd get the fire out of my every story
but I can't think of putting flowers
for your cherished memory


Janne



donderdag 26 december 2013

In onschuld

Al kraait er geen haan naar
het spreekt uit alle schijn

er zijn geen mirakels te vrezen
God laat geen blinde meer zien

wat zich afspeelt op de planken
in bovenkamers en boezems

men eet wat voorgeschoteld wordt
in restaurants waar men niet thuis is

en twijfelt er niet aan

dat de kok zijn handen wast


Janne

zaterdag 14 december 2013

Geen paniek

" Hij wil haar uit de hemel plukken "zei jij,
" Hij komt in schapenvacht " en ik dacht
aan wat een zachte huid kan verbergen
en hoe ik daarmee omga

zoals met nutteloze discussies over smaakverschillen,
alsof er levens van afhangen, soms
we lopen fluitend door het riet,
alle orakels zwijgen

we vangen veel op, schipperen,
spelen geen paniek.


Janne

donderdag 12 december 2013

Gepeins

Soms lijkt het alsof de wereld niet meer draait, de dagen stilstaan
ik me er doorheen wurm zonder moeite op tenen trap van zij die dansen

misschien komt het doordat wij samen door de sneeuw hebben gezworven
bergen beklommen, ons voedsel deelden en ons brandden aan de zon

doordat het vroeg donker was in het dal en de nachten lang en warm
in ons hotel met leegstaand zwembad en balkon waar de hemel
's morgens rozerood als in een sprookje naar ons lonkte

het ligt ook aan de zomernachten, toen we buiten
wijn en bramen proefden hoe het allemaal kan zijn
als de laatste trein voorbij is, elk geluid verstomt 
en er geen einde komt aan het vuur

of is het alleen door mijn dwaze glimlach, de verholen vreugde
om die ondeugende blik van je en het putje in je kin dat ik altijd opmerk
als ik je vlakbij denk en me afvraag hoe het allemaal zo komt
wat voor moois wij toch hebben gezien


Janne ©